روایت پیمان زمانی؛ مردی که کاراته را با اخلاق و مدیریت شهری آمیخت

از سالن‌های تمرین ساده تا مدیریت سازمان آتش‌نشانی؛ مسیر انسانی مردی که کاراته را فلسفه احترام می‌داند

پیمان زمانی؛ مردی که کاراته را با اخلاق و مدیریت شهری آمیخت

از سالن‌های تمرین ساده تا مدیریت سازمان آتش‌نشانی؛ مسیر انسانی مردی که کاراته را فلسفه احترام می‌داند

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

در میان چهره‌های نام‌آشنای ورزش و مدیریت شهری استان اصفهان، نام پیمان زمانی با کاراته، تربیت اخلاقی و مدیریت اصولی گره خورده است. او متولد سال ۱۳۵۳ و کارمند رسمی شهرداری شاهین‌شهر است؛ مدیری که در طول سال‌های خدمت، در حوزه‌های شهری، ورزشی و ایمنی مسئولیت‌های بزرگی را بر دوش کشیده است.

از ریاست اداره ورزش و جوانان شهرستان شاهین‌شهر و میمه گرفته تا معاونت فرهنگی و ورزشی شهرداری، و در نهایت مدیریت سازمان آتش‌نشانی شاهین‌شهر — همه این مسئولیت‌ها نشانه‌ای از تجربه، درایت و باور او به خدمت صادقانه‌اند. زمانی در دوران مدیریت خود موفق شد بیشترین رشته‌های ورزشی را در سطح استان با بیش از ده هزار شرکت‌کننده برگزار کند؛ آماری که نشانگر مدیریت منسجم و اشتیاق او به توسعه ورزش همگانی است.

تحصیل، علم و تجربه درهم‌تنیده

پیمان زمانی تنها یک مدیر اجرایی نیست؛ او تحصیلات خود را در زمینه‌هایی مرتبط با مسیر حرفه‌ای‌اش دنبال کرده است:
فوق‌لیسانس فیزیولوژی و تغذیه، فوق‌لیسانس حقوق ورزشی، لیسانس حقوق ثبتی و فوق‌دیپلم روابط عمومی.
ترکیب علم، مدیریت و ارتباط انسانی باعث شده نگاه او به ورزش، انسانی‌تر و علمی‌تر از قالب‌های معمول باشد.

پیوند همیشگی با کاراته

اگرچه مسئولیت‌های اداری فرصت حضور مداوم در رقابت‌ها را از او گرفته است، اما کاراته همواره در متن زندگی او حضور داشته. بیش از ۱۴ سال رئیس هیئت کاراته شهرستان شاهین‌شهر و میمه بوده و در سال‌های پیش از ۱۳۸۰، ۱۱ مقام استانی و کشوری را کسب کرده است.

فعالیت حرفه‌ای او در سبک کیوکوشین ماتسوشیما از سال ۱۳۷۸ آغاز شد؛ سالی که پیمان زمانی رسماً وارد دنیای مربیگری شد با آرمانی روشن: تربیت نسلی از جوانان که کاراته را نه صرفاً به عنوان ورزش، بلکه به عنوان مکتب اخلاق و انسان‌سازی بشناسند.

فلسفه مربیگری؛ اول احترام، بعد تکنیک

در نگاه او، کاراته بیش از آنکه میدان نبرد جسم‌ها باشد، مسیر تربیت روح است. او بارها تأکید کرده:
«اول احترام، بعد آموزش و تکنیک.»
به باور زمانی، مربی باید همواره به‌روز، تمرین‌کار، اهل مطالعه و اخلاق‌مدار باشد. او چالش امروز کاراته را در اعطای بی‌رویه دان‌ها و کم‌رنگ شدن تربیت واقعی ورزشکاران می‌بیند؛ روندی که باید اصلاح شود تا اساس کاراته یعنی انضباط و احترام زنده بماند.

مسیری که با کمبود آغاز شد

زمانی از روزهای سخت آغاز مربیگری یاد می‌کند؛ روزهایی که سالن تمرین استاندارد وجود نداشت، تجهیزات کم بود، اما ایمان و پشتکار جایگزین همه کمبودها شد. همان دوران سخت، پایه‌گذار روشی شد که هنوز در باشگاه‌های نوجوانان او جاری است — تمرکز بر آموزش پایه‌ای، گرم‌کردن علمی و پیشگیری از آسیب‌های ورزشی.

دستاورد بزرگ: پرورش انسان‌های کاراته‌کا

برای پیمان زمانی، افتخار واقعی نه مدال‌ها و مقام‌ها، بلکه تربیت ورزشکارانی است که کاراته را اصولی و اخلاقی آموخته‌اند. او می‌گوید:
«بزرگ‌ترین دستاوردم، شاگردانی هستند که کاراته را برای زندگی آموختند، نه فقط برای قهرمانی.»

بسیاری از نونهالان و نوجوانانی که زیر نظر او آموزش دیده‌اند، بعدها در رده‌های بالاتر درخشیده‌اند؛ با فنی درست، روحی سالم و اخلاقی استوار.

نگاه انتقادی به آینده کاراته

از نظر او، آینده کاراته ایران و استان اصفهان درخشان است — به شرط آن‌که مسیر به ریشه‌های آموزش پایه و اخلاق بازگردد. او باور دارد رشد واقعی تنها با کنترل اعطای دان‌ها، حمایت از مربیان باتجربه و احیای تربیت اخلاقی امکان‌پذیر است.

سخن پایانی

پیمان زمانی در پایان گفت‌وگو با «صدای کاراته» جمله‌ای را با تأکید تکرار می‌کند:
«کاراته اگر با اخلاق، احترام و دانش همراه نباشد، از مسیر اصلی خود جدا می‌شود.»

او امیدوار است با همدلی اساتید و مسئولان، این هنر رزمی بار دیگر به جایگاه بلند تربیت، احترام و فنی‌بودن بازگردد — مسیری که خود او سال‌هاست صادقانه در آن گام برمی‌دارد.

🎙 گزارشگر و راوی: مجید آقابابایی
📚 منبع: صدای کاراته